Генеалогія і духоўнасць: слова на 14 лютага

Вадзім Урублеўскі

Канец ХІХ ст. Падобна апосталу Пятру адзін збяднелы шляхціч займаўся рыбалоўствам, каб забяспечыць сваю сям’ю. Яго мясцовасць на возеры Луодзіс ва Ўсходняй Літве здаўна была заселена рыбакамі (па-літоўску “салакай”), ад чаго суседняе мястэчка называлася Салакас. Берагі возера поўніліся ракавінкамі, а воды былі багатыя разнастайнай рыбай. Яго жыццё мала чым адрознівалася ад жыцця іншых рыбакоў. Адрозненне заключалася толькі ў замацаваным жыццёвым крэда: ён дваранін, а значыць нясе адказнасць за тых, хто побач. Ён не прымаў удзелу ў паўстанні сваіх аднаверцаў-каталікоў, бо разумеў: ваяваць чалавек мусіць не супраць другога, а супраць духаў злобы паднябеснай у сабе самім, супраць сваіх заган і грахоў. Поздна ажаніўшыся ён стаў бацькам траіх дзяцей.

Аднаго разу, у лістападзе 1891 года, будучы ў суседнім паселішчы, ён занядужыў і памёр ва ўзросце 65 год. Яго жонка сыйшла ўслед за ім – на наступны дзень пасля яго пахавання. Ёй было 50 і яна хварэла на сухоты… У метрычнай кнізе аб памерлых Салакскага касцёла запісы аб смерці мужа і жонкі суседнічаюць.

Некаторыя людзі як лебедзі не жывуць доўга адны. Яны сыходзяць у след за тымі, каго любяць…

Валянцін і Людавіка Ўрублеўскія, шостае калена ад мяне…

Дзень святога Валянціна трывала замацаваўся ў нашай свядомасці як дзень усіх закаханых і мы проста прымаем гэта. Але ці многія задумваюцца, што гэта і многія іншыя свецкія і рэлігійныя святы нясуць непасрэдна для нас? Няўжо адну толькі форму, якая як штамп спадарожнічае нам з году ў год? Ад таго, што форма часта не напоўнена асабістым зместам, чалавек не да канца ўсведамляе каштоўнасць канкрэтнага свята для сябе. Што для нас Вялікдзень? Ці толькі яйкі і кулічы? Успрымаць форму – значыць зрабіць імпульсіўны выбар, прыняць тое, што прымаюць усе, і пры гэтым сур’ёзна і змястоўна не прыняць нічога.

Аднак маецца другі шлях. Магчыма зрабіць выбар асэнсаваўшы яго з дапамогай уласнага жыццёвага вопыту, які праз церніі адкрыццяў і расчараванняў, можа стварыць у свядомасці трывалае абгрунтаванне таго, чаму мы прымаем канкрэтнае свята на нашым свецкім ці царкоўным календары. Такое свята будзе сапраўды святам і віньшаванні атрыманыя з яго нагоды будуць успрыняты па належнаму, з духоўнай радасцю.

Генеалогія як высвятленне свайго паходжання – гэта не спосаб пахваліцца перад гасцямі заслугамі продкаў, […], не пусты пералік імён родзічаў і сваякоў. Генеалогія – гэта адзін са шматлікіх шляхоў для самапазнання і пазнання Божага ўдзела ў жыцці чалавека. Адзін са шматлікіх сродкаў рабіць выбар усвядомлена, а значыць мацней стаяць на зямлі, трымаючы свае ідэалы і веру побач.

Той, хто здольны даць трывалы адказ на пытанне што для яго Троіца, хто для яго Хрыстос, што значаць для яго вобразы анёла, святога, бацькоў і продкаў, той заўсёды будзе здатны зрабіць выбар надзейна, не расчараваўшыся ў ім.

Разам з гэтым чалавек будзе здольны, як апостал Пётр, лавіць не толькі рыбу, але і настаўляць людзей на шлях трывалай і духоўнай радасці – на шлях Божы…

Дадаць каментар

Ваш e-mail не будзе апублікаваны. Абавязковыя палі пазначаны *


+ 3 = 4

Можна выкарыстоўваць наступныя HTML-тэгі і атрыбуты: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>